Bir Pazar Günüydü

Bir süre bekledim caddede,
insanlar ölü adımlarıyla ilerlediler,
gülüştüler ve kahkaha attılar.
Onlar yabancılardı bana ve
öylece bakakaldım o caddede,
güneşli bir pazar günüydü.

Öylesine daldım bir an,
bir an zannettim ki olacak,
olacak, senden vazgeçeceğim…
İnsanlar yürüdüler, gittiler;
yine yalnız kaldım, baktım yine sen.
Öylece bakakaldım hayaline,
gürültülü bir pazar günüydü.

Ağzımı açayım dedim,
açayım da bir kaç laf edeyim;
beceremedim, sustum hayaline karşı.
Konuş dedim, konuş! sustu hayalin.
O suskunlukta sıkıldım, sırtladım acımı,
ve öylece taşıdım cenazemi sırtımda,
en sıkıcısından bir pazar günüydü.

Cesedim sırtımda ilerledim caddede,
insanlar beni gördüler ama gördükleri hiçti;
ben cesedimi taşıyordum, onlar görmedi…
Hayalin baktı bir an bana, dedi; “Nereye? ”
Dedim; “Bilmiyorum, yürüyorum sadece.”
Dediğim gibi yürüdüm sadece, susarak,
en sensizinden bir pazar günüydü.

Üstün Yaşar